Verbum

анлайнавы слоўнік

Ду́бна

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

Ду́бна

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

Ду́бнавічы

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

ду́бненскі

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	ду́бненскі	ду́бненская	ду́бненскае	ду́бненскія
Р.	ду́бненскага	ду́бненскай ду́бненскае	ду́бненскага	ду́бненскіх
Д.	ду́бненскаму	ду́бненскай	ду́бненскаму	ду́бненскім
В.	ду́бненскі (неадуш.) ду́бненскага (адуш.)	ду́бненскую	ду́бненскае	ду́бненскія (неадуш.) ду́бненскіх (адуш.)
Т.	ду́бненскім	ду́бненскай ду́бненскаю	ду́бненскім	ду́бненскімі
М.	ду́бненскім	ду́бненскай	ду́бненскім	ду́бненскіх

Крыніцы: piskunou2012.

Ду́бнік

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Ду́бнікі

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

Дубнікі́

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

дубні́нскі

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	дубні́нскі	дубні́нская	дубні́нскае	дубні́нскія
Р.	дубні́нскага	дубні́нскай дубні́нскае	дубні́нскага	дубні́нскіх
Д.	дубні́нскаму	дубні́нскай	дубні́нскаму	дубні́нскім
В.	дубні́нскі (неадуш.) дубні́нскага (адуш.)	дубні́нскую	дубні́нскае	дубні́нскія (неадуш.) дубні́нскіх (адуш.)
Т.	дубні́нскім	дубні́нскай дубні́нскаю	дубні́нскім	дубні́нскімі
М.	дубні́нскім	дубні́нскай	дубні́нскім	дубні́нскіх

Крыніцы: piskunou2012.

Ду́бніца

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

Дубні́ца

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне