здра́паць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.
Разм. Драпаючы чым‑н. вострым, зняць, саскрэбці. Здрапаць надпіс. Здрапаць фарбу.
здрасава́ць, ‑сую, ‑суеш, ‑суе; зак., што.
Разм. Тое, што і здратаваць. Разоў пяць губляў авечкі, Шкоды ў полі нарабіў, Здрасаваў шнуроў тры грэчкі, Вератнік аўса прыбіў. Колас.
здратава́ны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад здратаваць.
здратава́ць, ‑тую, ‑туеш, ‑туе; зак., каго-што.
Патаптаць, вытаптаць (звычайна пра пасевы). Дзікі зноў сенажаць псуюць. На Паповай градзе здратавалі ўсё дашчэнту. Ляўданскі. // Затаптаць, задушыць. Здавалася, .. [парсючкі] вось-вось наступяць на ногі або зусім здратуюць самога Войцеха. Пташнікаў.
здра́ўніца, ‑ы, ж.
Установа, месца, прыстасаванае для лячэння і адпачынку. Дзіцячая здраўніца. Здраўніцы Каўказа.
здрахле́лы, ‑ая, ‑ае.
Слабы, хілы ад старасці. Здрахлелы чалавек. // Спарахнелы, струхлелы. Здрахлелая хата.
здрахле́ць, ‑ею, ‑ееш, ‑ее; зак.
Стаць драхлым.
здро́бнены, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад здрабніць.
здрок, ‑а, м.
Абл. Авадзень. — Які ж укусіў цябе здрок? Колас.