сплю́нуць, ‑ну, ‑неш, ‑не; зак.
1. што. Выплюнуць. Рыбнік сплюнуў пахмельную сліну. Караткевіч. Разам з дымам Ходас суха сплюнуў з языка крошку горкага тытуню і пайшоў да дзвярэй. Адамчык.
2. Плюнуць. [Быстроў] паварушыў засмяглымі патрэсканымі губамі і сплюнуў на дарогу. Мележ. — Цьфу ты! — сплюнуў [дзядзька Рыгор]. — Ды тут няйначай звер які! Якімовіч.
сплюсава́ць, ‑сую, ‑суеш, ‑суе; зак., што.
Разм. Скласці пры падліку. Сплюсаваць ацэнкі.
сплю́снуты, ‑ая, ‑ае.
1. Дзеепрым. зал. пр. ад сплюснуць.
2. у знач. прым. Сплюшчаны (у 2 знач.). Сплюснутая шына.
сплю́снуцца, ‑нецца; зак.
Разм. Сплюшчыцца 2, стаць сплюснутым ад ціску, удару. На .. [Дробаве] .. сіняя кепка-васьміклінка з кароценькім брылём сплюснулася ад меха і сям-там прабіта дажджом. Ракітны.
сплю́снуць, ‑ну, ‑неш, ‑не; зак., што.
Разм. Сплюшчыць 2, сціснуць. Сплюснуць каробку. / у перан. ужыв. У свірне было душна, цесна. Гэтак жа цесна было ў грудзях — іх сціснула, сплюснула нейкім нечуваным цяжарам. Асіпенка.
сплю́шчанасць, ‑і, ж.
Уласцівасць сплюшчанага 2.
сплю́шчаны 1, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад сплюшчыць 1.
сплю́шчаны 2, ‑ая, ‑ае.
1. Дзеепрым. зал. пр. ад сплюшчыць 2.
2. у знач. прым. Які стаў пляскатым ад ціску, удару і пад. Дзе сосны — дзён яшчэ нядаўніх сведкі? Акопы... Дрот калючы... Сплюшчаная каска. Шушкевіч. // Прыплюснуты; пляскатай формы. Сплюшчаны нос.
сплю́шчванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. сплюшчваць 2 — сплюшчыць 2.
сплю́шчвацца 1, ‑аецца.
Незак. да сплюшчыцца 1.
сплю́шчвацца 2, ‑аецца; незак.
1. Незак. да сплюшчыцца 2.
2. Зал. да сплюшчваць 2.
сплю́шчваць 1, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да сплюшчыць 1.
сплю́шчваць 2, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да сплюшчыць 2.