Verbum

зго́ншчык, ‑а, м.

Той, хто займаецца згонкай каго‑, чаго‑н.

зго́рбіцца, ‑блюся, ‑бішся, ‑біцца; зак.

1. Зак. да горбіцца.

2. Стаць гарбатым, сутулаватым (ад старасці, хваробы і пад.). Выплакала Аксіння ў падушку свае прыгожыя вочы, згорбілася дачасна, без пары набіў валасы сярэбраны іней. Асіпенка.

зго́рбіць, ‑блю, ‑біш, ‑біць; зак., каго-што.

1. Зак. да горбіць.

2. Зрабіць гарбатым, сутулаватым. Старасць згорбіла чалавека.

зго́рблены, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад згорбіць.

2. у знач. прым. Сагнуты (ад старасці, хваробы); сутулаваты. Згорблены, з нездаровым, ацёчным тварам, выціраючы рукі кашлатым ручніком, [доктар] падышоў да раненага. Мележ.

3. перан.; у знач. прым. Пакрыўлены, перакошаны. Пахне дзёгцем, потам, рыжаю аўчынай, Цішыня ў хаце згорбленай, старой. Танк.

зго́рклы, ‑ая, ‑ае.

Які згорк; прагорклы. Згорклы тварог.

зго́ркнуць, ‑не; пр. згорк, ‑ла; зак.

Набыць непрыемны пах і гаркаваты смак у выніку псавання; згарчэць, прагоркнуць (аб прадуктах харчавання). Масла згоркла.

зго́рнуты, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад згарнуць.

зго́ртванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. згортваць — згарнуць і згортвацца — згарнуцца.

зго́ртвацца, ‑аецца; незак.

1. Незак. да згарнуцца.

2. Зал. да згортваць.

зго́ртваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да згарнуць.