Verbum

звалака́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. звалакаць — звалачы.

звалака́цца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.

1. Незак. да звалачыся.

2. Зал. да звалакаць.

звалака́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да звалачы.

звала́кванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. звалакваць — звалачы.

звала́квацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.

1. Незак. да звалачыся.

2. Зал. да звалакваць.

звала́кваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да звалачы.

зва́лачны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да звалкі. Звалачны пункт.

звалачы́, ‑лаку, ‑лачэш, ‑лачэ; ‑лачом, ‑лачаце; зак., каго-што.

Разм.

1. Цягнучы, зняць з чаго‑н., адкуль‑н. Звалачы мяшок з воза.

2. Цягнучы, перамясціць куды‑н. [Пятрусь] звалок драбіны з дарогі і, апусціўшы галаву, пайшоў дадому. Колас.

3. Сабраць, сцягнуць у адно месца. Звалачы галлё ў кучу.

4. Угаварыць, прымусіць пайсці куды‑н. — На рыбу .. [бацьку] Яўхім звалок. Кажа, у дождж ловіцца добра. Савіцкі.

5. Украсці, сцягнуць. Андрэю нельга было адыходзіць далёка, сабакі маглі пранюхаць і звалачы мяса, а ліхі чалавек — украсці аглоблі. Чарнышэвіч.

звалачы́ся, ‑лакуся, ‑лачэшся, ‑лачацца; ‑лачомся, ‑лачацеся; зак.

Разм.

1. Сысці куды‑н. Карова невядома куды звалаклася.

2. (1 і 2 ас. не ўжыв.). Сысціся, сабрацца адусюль у адно месца (пра ўсіх, многіх).

зва́лены ​¹, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад зваліць ​¹.

зва́лены ​², ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад зваліць ​².