Verbum

зацухмо́льваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да зацухмоліць.

зацырава́ць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе; зак., што.

Цыруючы, залатаць. Носячы дровы, .. [Грушэўскі] парваў пальчатку, і Аня яе зацыравала. Карпюк.

зацы́ркаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.

Пачаць цыркаць.

зацыро́ўвацца, ‑аецца; незак.

Зал. да зацыроўваць.

зацыро́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да зацыраваць.

зацыры́каць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.

Пачаць цырыкаць.

зацьме́нне, ‑я, н.

Астранамічная з’ява, калі адно нябеснае цела або яго цень закрываюць другое нябеснае цела. Зацьменне Сонца. Зацьменне Месяца.

зацьмі́ць, ‑млю, ‑міш, ‑міць; зак., каго-што.

1. Засланіўшы сабою, зрабіць нябачным, непрыметным. Хмары зацьмілі сонца. □ Здаецца, свет звузіўся вакол цябе, шэрань зацьміла далягляд, і паветра насыпана пераднавальнічнымі подыхамі. Хадкевіч. // Пазбавіць магчымасці бачыць. Густы туман зацьміў вочы, і нейкі час Лагуцька ступаў наўгад, вобмацкам. Сіняўскі.

2. перан. Перавысіць каго‑н. сваімі якасцямі, заслугамі, адсунуць на задні план. Фельдфебель не мог адразу ачуняць ад такога геройства бацькі і зацьміць яго прыкладам яшчэ большай мужнасці. Брыль.

3. перан. Пазбавіць яснасці, зацямніць. Зацьміць розум.

зацьмява́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да зацьміць.

зацэментава́ць, ‑тую, ‑туеш, ‑туе; зак., што.

Накрыць цэментам. Зацэментаваць падлогу.