заціка́ўленасць, ‑і, ж.
Стан зацікаўленага; інтарэс, цікавасць да чаго‑н. Матэрыяльная зацікаўленасць. □ У зале неспакойна. Няма зацікаўленасці да прамовы Гарбулёва, якога чулі шмат разоў. Бядуля.
заціка́ўлены, ‑ая, ‑ае.
1. Дзеепрым. зал. пр. ад зацікавіць.
2. у знач. прым. Які праяўляе або вырашае цікавасць да каго‑, чаго‑н. [Нор] усюды сустракаў зацікаўленыя позіркі, адусюль глядзелі на яго. Шамякін. Зыблюк у момант адхіснуўся ад Карніцкага і зрабіў такі ўважлівы выгляд, нібы ён самы зацікаўлены слухач. Паслядовіч.
3. у знач. прым. Звязаны практычнымі інтарэсамі з якой‑н. справай. Зацікаўленая асоба. Зацікаўленыя краіны.
заціка́ўлівацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да зацікавіцца.
2. Зал. да зацікаўліваць.
заціка́ўліваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да зацікавіць.
заціна́цца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца.
Незак. да зацяцца.
заціна́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да зацяць.
заціра́нне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. заціраць — зацерці.
заціра́цца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да зацерціся.
2. Зал. да заціраць.
заціра́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да зацерці.