засму́чаны і засмучо́ны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад засмуціць.
засмуча́цца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца.
Незак. да засмуціцца.
засмуча́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да засмуціць.
засму́чвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца.
Незак. да засмуціцца.
засму́чваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да засмуціць.
засмучэ́нне, ‑я, н.
Смутак, маркота. Высокія тонкія бярозы мяшаліся з шэрымі стваламі хвой і прыдавалі характар маркоты і засмучэння ўсяму малюнку. Колас.
засмыле́ць 1, ‑лю, ‑ліш, ‑ліць; зак.
Разм. Загарэць да чарнаты. [Макрына] загарэла, засмылела на сонцы, яе звычайна беленькі твар быў цяпер смуглы зусім. Зарэцкі.
засмыле́ць 2, ‑ліць; зак.
Разм. Пачаць смылець.
засмя́глы і засма́глы, ‑ая, ‑ае.
1. Сухі, высахшы ад недахопу вільгаці. Хутчэй жадаючы напіцца, пад ветрам падала па дол даўно засмяглая пшаніца. Вялюгін. І засмаглая глеба Ачуняла ад спёкі, Свежым сокам набухла. Чарнушэвіч.
2. Засохлы, перасохлы (пра губы, рот). Прыпадымаю [Нініну] галоўку і ўліваю ў засмяглы рот лыжачку цёплага чаю. Брыль. [Байцы] дзялілі матчын хлеб счарсцвелы, Пілі, абцёршы на хаду З засмаглых вуснаў пыл. Лойка.