Verbum

засаро́мленасць, ‑і, ж.

Стан засаромленага. Дзявочая засаромленасць.

засаро́млены, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад засароміць.

2. у знач. прым. Які засароміўся; збянтэжаны. Засаромленая, [Нэлька] ніяк не магла падняць галавы. Ракітны.

засары́цца, ‑сорыцца; зак.

Зрабіцца засораным. Страўнік засарыўся.

засары́ць, ‑сару, ‑сорыш, ‑сорыць; зак., што.

Зрабіць засораным. Засарыць трубы.

засарэ́нне, ‑я, н.

Стан паводле знач. дзеясл. засорвацца — засарыцца.

за́саўка, ‑і, ДМ ‑саўцы; Р мн. ‑савак і (радзей) засо́ўка, ‑і, ДМ ‑соўцы; Р мн. ‑совак; ж.

Рухомая металічная або драўляная пласцінка на прабоях для запірання дзвярэй. Зачыніць дзверы на засаўку. □ Злева, ля вушака, было маленькае акенца, праз якое.. адмыкалі сені: пацягнеш за вяровачку — і адсунеш жалезную або драўляную засаўку. Дамашэвіч. // Прыстасаванне ў форме шырокай металічнай пласціны, якой закрываюць комін; юшка.

засачы́цца, ‑сочыцца; зак.

Пачаць сачыцца.

засваво́ліць, ‑лю, ‑ліш, ‑ліць; зак.

Пачаць сваволіць.

засвае́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. засвойваць — засвоіць.

засвары́цца, ‑сваруся, ‑сварышся, ‑сварыцца; зак.

Пачаць сварыцца.