Verbum

завяшчальнік, ✂, м.

Той, хто зрабіў завяшчанне.

|| ж. завяшчальніца, ✂.

завяшчанне, ✂, н.

Вусны або пісьмовы наказ, які змяшчае распараджэнні (пераважна аб маёмасці) на выпадак смерці.

• Духоўнае з. (перан. запавет нашчадкам, паслядоўнікам).

|| прым. завяшчальны, ✂.

• Завяшчальнае пісьмо.

завяшчаць, ✂; зак. і незак.

1. каго-што каму. Перадаць (-даваць) па завяшчанню.

   • З. маёмасць сыну.

2. каму з інф. Даручыць (-чаць) што-н., выказаўшы перадсмяротную волю.

   • Вучоны завяшчаў прадоўжыць справу сваім вучням.

загаварыцца, ✂; зак.

Захапіцца размовай.

|| незак. загаворвацца, ✂.

загаварыць​¹, ✂; зак.

1. Пачаць гаварыць.

   • Усе разам загаварылі.

2. перан. Абудзіцца, праявіцца ў дзеяннях, настроях і інш.

   • Сумленне загаварыла ў кім-н.

3. Стаміць працяглымі размовамі (разм.).

   • З. субяседніка.

|| незак. загаворваць, ✂.

загаварыць​², ✂; зак.

Уздзейнічаць на каго-, што-н. замовай, загаворам ​².

• З. ад хваробы.
• З. зубы каму-н. (таксама перан. наўмысна адцягнуць увагу ад чаго-н. пабочнымі размовамі; разм.).

|| незак. загаворваць, ✂.

загавець, ✂; зак.

Перастаць есці скаромнае; пачаць пасціць.

◊

• Загавець душой (разм.) — аддаць богу душу, памерці.

загавіны, ✂.

У веруючых: апошні дзень перад постам, калі дазваляецца есці скаромнае.

загавор​¹, ✂, м.

Тайнае пагадненне аб сумесных дзеяннях супроць каго-н. у палітычных і інш. мэтах.

• З. мяцежнікаў.

загавор​², ✂, м.

У забабонных уяўленнях: магічныя словы, якія маюць гаючую, лекавую сілу.

• З. ад болю зубоў.