Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні

грабніца, , ж.

Збудаванне з мармуру, граніту, прызначанае для захавання цела нябожчыка.

|| прым. грабнічны, .

грабняк, , м.

Зараснік грабу.

грабок, , м.

Узмах вёсламі пры веславанні.

гравёр, , м.

Мастак, майстар, які займаецца гравіроўкай.

|| прым. гравёрскі, .

гравёрны, .

Які адносіцца да работы, да мастацтва гравёра.

  • Гравёрная майстэрня.
  • Гравёрнае мастацтва.

гравій, , м.

Абломачная горная парода ў выглядзе дробных каменьчыкаў, ужыв. ў будаўнічых работах.

|| прым. гравійны, .

гравіраваць, ; незак.

Выразаць узоры, надпісы на якім-н. цвёрдым прадмеце, матэрыяле.

  • Г. партрэт.
  • Г. надпіс на гадзінніку.

|| зак. выгравіраваць, і награвіраваць, .

|| наз. гравіраванне, і гравіроўка, .

|| прым. гравіравальны, і гравіровачны, .

  • Гравіравальныя інструменты.
  • Гравіровачныя работы.

гравіроўка, , ж.

  1. гл. гравіраваць.

  2. Рысунак або надпіс, выразаны на чым-н.

гравіроўшчык, , м.

Тое, што і гравёр.

|| ж. гравіроўшчыца, .

|| прым. гравіроўшчыцкі, .

гравітацыя, , ж.

  1. Сусветнае прыцягненне; уласцівасць матэрыі, якая выяўляецца ва ўзаемным прыцягненні ўсіх цел.

  2. Метад узбагачэння карысных выкапняў, заснаваны на адрозненні шчыльнасці мінералаў і пустой пароды.

|| прым. гравітацыйны, .

  • Гравітацыйная энергія.