Verbum

вільгаць, ✂, ж.

Сырасць, вада, якая змяшчаецца ў чым-н.

• Паветра насычана вільгаццю.

вільготнасць, ✂, ж.

Наяўнасць вільгаці.

• В. глебы, паветра.

|| прым. вільготнасны, ✂.

• В. рэжым.

вільготны, ✂.

Насычаны вільгаццю, мокры, сыры.

• Вільготная зямля.

вільчык, ✂, м.

Верхні стык двух бакоў страхі; канёк.

|| прым. вільчыкавы, ✂.

віляць, ✂; незак.

1. чым. Хістаць, паварочваць з боку ў бок.

   • В. хвастом.

2. Рухацца па звілістай лініі або рабіць крутыя павароты.

   • Дарога віляла паміж скал.

3. перан. Вагацца ў разважаннях, ухіляцца ад прамога адказу (разм.).

   • Трэба гаварыць праўду, а не в.

|| аднакр. вільнуць, ✂.

|| наз. вілянне, ✂.

віна, ✂, ж.

1. Нядобры ўчынак, правіннасць.
• Разумець сваю віну.
• Даказаць віну.

2. адз. Прычына, крыніца чаго-н. (неспрыяльнага).

   • Па чыёй-н. віне (г.зн. з-за каго-н.).

вінавальны:

• вінавальны склон — склон, які адказвае на пытанне каго-што?

вінаваты, ✂.

1. Які правініўся ў чым-н., зрабіў злачынства.

   • Прызнаць вінаватым.
   • В. ў крадзяжы.
   • Я вінавата перад вамі.

2. поўн. ф. Які выяўляе ўсведамленне сваёй віны.

   • В. голас.
   • Вінавата (прысл.) паглядзець.

3. Які вінен каму-н., мае доўг.

   • Я яму в. трыццаць рублёў.

|| наз. вінаватасць, ✂.

вінаваціцца, ✂; незак.

Дакараць сябе, прызнаючы якую-н. віну, каяцца.

|| зак. павінаваціцца, ✂.

вінаваціць, ✂; незак.

Абвінавачваць, лічыць вінаватым; асуджаць.

• Ва ўсім вінаваціў толькі другіх.