Verbum

веяны, ✂.

Ачышчаны веяннем.

• Веянае жыта.

веяць, ✂; незак.

1. Ачышчаць збожжа ад мякіны веялкай.

2. Дзьмуць, абдзімаць павевам.

   • Вее вецер.
   • Цёплай вільгаццю веяла ад ракі (безас.).
   • Ад яго слоў веяла ласкай і клопатам (перан. і безас.).

|| зак. правеяць, ✂ і звеяць, ✂.

|| наз. веянне, ✂.

вёрстка, ✂, ж. (спец.).

1. гл. вярстаць.

2. Звярстаны набор, а таксама яго адбітак.

   • Чытаць вёрстку.

|| прым. вёрстачны, ✂.

вёрткі, ✂.

Здольны да хуткіх і спрытных рухаў.

|| наз. вёрткасць, ✂.

вёска, ✂, ж.

1. Сельскае паселішча.

   • Жыць у вёсцы.

2. адз. Сельская мясцовасць.

   • Паехаў працаваць на вёску.

3. адз. Жыхары вёскі, вясковае насельніцтва.

   • Культурны рост вёскі.

|| памянш. вёсачка, ✂.

|| прым. вясковы, ✂.

• Вясковыя ростані.

вібратар, ✂, м.

Частка прыбора, апарата, у якім могуць узбуджацца рытмічныя ваганні.

|| прым. вібратарны, ✂.

вібрацыя, ✂, ж. (кніжн.).

1. Вагальны рух пругкага цела, дрыжанне.

2. Ваганне вышыні току якога-н. гуку.

|| прым. вібрацыйны, ✂.

вівісекцыя, ✂, ж. (спец.).

Разрэз цела жывых жывёл з навуковай мэтай.

вігонь, ✂, ж.

1. Паўднёваамерыканская млекакормячая жывёліна сямейства лам з тонкай і мяккай шэрсцю, а таксама шэрсць гэтай жывёліны і тканіна з яе.

2. Род пражы з сумесі бавоўны з грубай шэрсцю, а таксама тканіна з яе.

|| прым. вігоневы, ✂.

від​¹, ✂, м.

1. Тое, што адкрываецца перад вачамі, перспектыва, а таксама адлюстраванне яе.

   • В. на мора.
   • Альбом з відамі Каўказа.

2. Тое, што і выгляд (у 1 знач.).

   • Спалоханы в. твару.
   • Стрэльба страціла ўжо былы колер і в.

3. мн., перан. Меркаванні; намер.

   • Віды на ўраджай.
   • Віды на будучае.

◊

• Паставіць на від каму — зрабіць папераджальную заўвагу, вымову.

|| прым. відавы, ✂.

• Відавыя паштоўкі.