Verbum

тытунёвы, ✂.

1. гл. тытунь.

2. Зеленавата-карычневы, колеру высушанага лісця тытуню.

тытунь, ✂ і тытун, ✂, м.

1. Травяністая расліна сямейства паслёнавых, лісце якой багата нікацінам.

2. Высушанае і дробна нарэзанае або расцёртае лісце гэтай расліны, ужыв. для курэння, нюхання.

|| памянш. тытунец, ✂.

|| прым. тытунёвы, ✂.

тытунявод, ✂, м.

Спецыяліст па тытуняводству.

тытуняводства, ✂, н.

Развядзенне тытуню (у 1 знач.) як галіна раслінаводства.

|| прым. тытуняводчы, ✂.

тыф, ✂, м.

Вострае інфекцыйнае захворванне, якое характарызуецца ліхаманкавым станам і расстройствам свядомасці.

• Брушны т.
• Зваротны т.
• Сыпны т.

|| прым. тыфозны, ✂.

• Т. хворы.

тыфлапедагогіка, ✂, ж.

Методыка навучання сляпых.

|| прым. тыфлапедагагічны, ✂.

тыцкацца, ✂; незак. (разм.).

Тое, што і тыкацца ​¹.

|| зак. тыцнуцца, ✂.

|| наз. тыцканне, ✂.

тыцкаць, ✂; незак. (разм.).

Тое, што і тыкаць ​¹.

|| наз. тыцканне, ✂.

тычка, ✂, ж.

1. Шост, які ставіцца ў полі, на снезе для абазначэння дарогі, межаў зямельных участкаў і пад.

2. Шост, які выкарыстоўваецца як падпорка для павойных раслін.

|| прым. тычкавы, ✂.

• Тычкавая фасоля.

тычкаваць, ✂; незак.

Расстаўляць тычкі (у 1 знач.) пры геадэзічных работах.

• Т. дарогу.

|| зак. атычкаваць, ✂.

|| наз. тычкаванне, ✂.