Verbum

тычына, ✂, ж.

Вялікая палка; шост.

|| памянш. тычынка, ✂.

тычынка, ✂, ж.

1. гл. тычына.

2. Мужчынскі орган кветкі, які змяшчае пылок.

|| прым. тычынкавы, ✂.

тычыцца, ✂; незак.

Мець адносіны, дачыненне да каго-, чаго-н.

• Гэта яго не тычыцца.

тышчыцца, ✂; незак. (разм.).

Прабірацца з цяжкасцю; лезці куды-н. напралом, ціснуцца.

• Куды ён тышчыцца?

тыяра, ✂, ж.

Галаўны ўбор усходніх цароў у старажытнасці, а таксама рымскага папы.

тэа...

Першая частка складаных слоў са знач. які мае адносіны да тэатра, напр. тэаагляд, тэарэвю.

тэагонія, ✂, м.

Міфы аб паходжанні і радаслоўнай багоў.

тэадаліт, ✂, м.

Геадэзічны і астранамічны вугламерны інструмент.

|| прым. тэадалітны, ✂.

тэакратыя, ✂, ж.

Форма кіравання, пры якой палітычная ўлада належыць духавенству.

|| прым. тэакратычны, ✂.

тэалогія, ✂, ж.

Тое, што і багаслоўе.

|| прым. тэалагічны, ✂.