Verbum

трах, гукаперайм.

1. гукаперайм. Ужыв. для абазначэння моцнага адрывістага гуку, трэску.

2. у знач. вык. Трахнуў (разм.).

   • Т. кулаком па стале.

траха, прысл. (разм.).

Чуць, амаль.

• Т. нос не расквасіў.

◊

• Траха не... (разм.) — чуць не, амаль не.

• Траха што (разм.) — амаль што.

трахеіт, ✂, м.

Запаленне слізістай абалонкі трахеі.

трахея, ✂, ж. (спец.).

Частка дыхальных шляхоў — храстковая трубка паміж гартанню і бронхамі, паперадзе стрававода.

|| прым. трахейны, ✂.

трахнуцца, ✂; зак. (разм.).

Упасці з размаху, з шумам моцна стукнуцца аб што-н.

• Т. галавой аб сцяну.

|| незак. трахацца, ✂.

трахнуць, ✂; зак. (разм.).

1. Моцна, з сілай стукнуць каго-, што-н. або чым-н.

   • Т. кулаком па спіне.

2. Выстраліць; забіць, застрэліць.

   • Т. з вінтоўкі.
   • Трахнулі двух ваўкоў.

|| незак. трахаць, ✂.

трахома, ✂, ж.

Хранічная вірусная хвароба вачэй, якая прыводзіць да слепаты.

|| прым. трахомны, ✂ і трахаматозны, ✂.

трацейскі, ✂.

Звязаны з разборам спрэчкі, канфлікту трэцяй, незацікаўленай стараной.

• Т. суд.

траціна, ✂, ж.

1. Старая мера плошчы: трэцяя частка зямельнага надзелу.

2. Адна з трох роўных частак чаго-н.

   • Прадаць траціну збожжа.

траціцца, ✂; незак.

1. Расходаваць свае грошы, сродкі на якія-н. патрэбы.

   • Т. на дарогу.

2. перан. Знікаць, праходзіць, губляцца.

   • З гадамі здароўе траціцца.

|| зак. патраціцца, ✂.

|| наз. трата, ✂.