Verbum

прымета, ✂ і прыкмета, ✂, ж.

1. Адметная рыса, па якой можна пазнаць каго-, што-н.

   • Асобыя прыметы (прыкметы).
   • Прыметы (прыкметы) восені.

2. У народных уяўленнях: прадвесце чаго-н.

   • Дрэнная п.

◊

• На прымеце (прыкмеце) быць, мецца у каго (разм.) — пра таго, хто (што) з’яўляецца прадметам чыёй-н. увагі, цікавасці і пад.

прыметнік, ✂, м.

У граматыцы: часціна мовы, якая абазначае якасць, уласцівасць або прыналежнасць і змяняецца па склонах, ліках і родах.

|| прым. прыметнікавы, ✂.

прыметны, ✂ і прыкметны, ✂.

1. Такі, што лёгка прымеціць.

   • П. шрам над брывом.
   • Ён прыметна (прыкметна) (прысл.) пахудзеў.

2. Які выдзяляецца сярод іншых.

   • Ён чалавек п.

3. Які з’яўляецца прыметай, адзнакай.

   • П. знак.

|| наз. прыметнасць, ✂ і прыкметнасць, ✂.

прымёрзлы, ✂.

1. Які прыстаў да чаго-н. пад уздзеяннем марозу.

   • Прымёрзлая да зямлі плашка.

2. Трохі замёрзлы, падмёрзлы.

   • Прымёрзлая бульба.

прымільгацца, ✂; зак. (разм.).

Стаць знаёмым, прывычным [пра каго-, што-н., хто (што) часта сустракаўся (-калася), трапляўся (-лялася) на вочы].

• Звароты, якія прымільгаліся на старонках прэсы.

прымірыцельны, ✂.

Які садзейнічае прымірэнню.

• П. тон.

прымірэнства, ✂, н.

Паводзіны таго, хто імкнецца любой цаной згладзіць супярэчнасці, пазбегнуць канфліктаў.

|| прым. прымірэнчы, ✂.

прымітывізм, ✂, м.

1. Спрошчаны падыход да складаных пытанняў (кніжн.).

2. Напрамак у мастацтве, які выкарыстоўвае формы першабытных, ранніх або прымітыўных стыляў.

прымітыў, ✂, м. (кніжн.).

Што-н. простае, неразвітае (у параўнанні з пазнейшым, больш дасканалым).

прымітыўны, ✂.

1. Просты, не складаны па будове, выкананню.

   • Прымітыўная тэхніка.

2. Недастаткова глыбокі, надта спрошчаны.

   • П. падыход да з’явы.

3. Неразвіты.

   • Прымітыўная асоба.

|| наз. прымітыўнасць, ✂.