Verbum

прымы, ✂.

Пражыванне мужчыны пасля жаніцьбы ў сям’і жонкі.

• Пайсці ў п.

прымыканне, ✂, н.

1. гл. прымкнуць.

2. У граматыцы: падпарадкавальная сувязь, пры якой граматычна залежным з’яўляецца слова, якое не мае формазмянення, а таксама дзеепрыслоўе, інфінітыў і форма ступені параўнання.

   • П. прыслоўя да дзеяслова.

прымыкаць, ✂; незак.

1. гл. прымкнуць.

2. Размяшчацца зусім побач.

   • Сенажаць прымыкае да возера.

прымянімы, ✂.

Такі, які можна прымяняць.

• П. спосаб.

|| наз. прымянімасць, ✂.

прымяніць, ✂; зак.

Ажыццявіць на справе.

• П. веды на практыцы.

|| незак. прымяняць, ✂.

|| наз. прымяненне, ✂.

прымяць, ✂; зак.

Прыціснуўшыся зверху, трохі змяць.

• П. траву.

|| незак. прымінаць, ✂.

прымяшаць, ✂; зак.

1. што і чаго. Дадаць змешваючы.

   • П. саломы ў гліну.

2. Ублытаць, уцягнуць дарэмна (разм.).

   • Навошта вы мяне прымяшалі да гэтай справы?

|| незак. прымешваць, ✂.

прынада, ✂, ж.

Кавалак ежы, а таксама (перан.) усё тое, што прываблівае.

• П. для рыбы.

|| прым. прынадны, ✂.

прынадзіць, ✂; зак.

1. Прыцягваючы ўвагу кормам, прынадай, прымусіць наблізіцца.

   • П. птушку.

2. Прывучыць да каго-, чаго-н. ласкай, увагай, выклікаць сімпатыю да сабе.

   • Прынадзіла дзяцей з усёй вуліцы.

|| незак. прынаджваць, ✂.

|| наз. прынаджванне, ✂.

прыназоўнік, ✂, м.

У граматыцы: нязменная часціна мовы, слова, якое выражае адносіны паміж граматычна залежнымі адно ад другога словамі ў сказе, напр. ад (сцяны), па (полі), перад (домам) і пад.

|| прым. прыназоўнікавы, ✂.

• Прыназоўнікавае словазлучэнне.