Verbum

пасаваць​¹, ✂; незак.

Падыходзіць, адпавядаць каму-, чаму-н.

• Табе вельмі пасуе гэты касцюм.

пасаваць​², ✂; незак.

1. Заяўляць пас​² (у 1 знач.) у картачнай гульні.

2. перан. Прызнаючы сябе бяссільным, няздольным, адказвацца ад далейшых намаганняў, здавацца.

   • Не п. ні перад чым.

|| зак. спасаваць, ✂.

пасаваць​³, ✂; незак.

У гульнях з мячом: перадаваць мяч, даваць пас​³.

• П. свайму іграку.

|| зак. спасаваць, ✂.

|| аднакр. пасануць, ✂.

|| наз. пасоўка, ✂.

пасавелы, ✂ (разм.).

Тое, што і пасалавелы.

пасаг, ✂, м.

Маёмасць, якую даюць бацькі ці родзічы маладой, калі яна выходзіць замуж.

• Нявеста з пасагам.

|| прым. пасажны, ✂.

• П. скарб.

пасад, ✂, м.

1. У старажытнай і сярэдневяковай Русі: гандлёва-прамысловая частка горада, звычайна па-за гарадской сцяной.

2. Прыгарад, прадмесце (уст.).

3. У вясельным абрадзе: месца (звычайна дзяжа, пакрытая кажухом), куды садзяць нявесту, часам і жаніха.

|| прым. пасадскі, ✂.

• Пасадскія людзі (у старажытнай і сярэдневяковай Русі: рамеснікі і гандляры).

пасада, ✂, ж.

Службовае месца.

• П. старшыні.
• Штатная п.

пасаджоны, ✂.

Які выконвае ролю бацькоў жаніха або нявесты ў народным вясельным абрадзе.

• П. бацька.
• Пасаджоная маці.

пасадка, ✂, ж.

1. гл. садзіць.

2. мн. Месца, на якім пасаджаны расліны.

   • Пасадкі маладога сасонніку.

3. Спуск і прызямленне лятальнага апарата.

   • Мяккая п.
   • Вымушаная п.
   • Ісці, заходзіць на пасадку.

4. Манера, спосаб трымацца ў сядле.

   • Кавалерыйская п.

|| прым. пасадачны, ✂.

• П. матэрыял.
• Пасадачная платформа.

пасаднік, ✂, м.

У старажытнай і сярэдневяковай Русі: намеснік князя, а таксама ў феадальных рэспубліках, выбарны галава грамадзянскай адміністрацыі.

• Княжацкі п.

|| ж. пасадніца, ✂.

|| прым. пасадніцкі, ✂.