Verbum

паветра, ✂, н.

Сумесь газаў, якая складае атмасферу Зямлі.

• Чыстае п.
• Бываць на паветры (хадзіць на прагулку).
• Дыхаць паветрам чаго-н. (перан. пранікнуцца ўражаннем ад чаго-н.).
• На вольным паветры (у садзе, за горадам, не ў закрытым памяшканні).
• Вісець у паветры (перан. знаходзіцца ў няпэўным становішчы).
• Узляцець у п. (узарвацца).
• Паветра! (каманда ў знач.: трывога, паявіўся варожы самалёт).
• Бой у паветры.

|| прым. паветраны, ✂.

• Паветраныя войны.
• П. мост (авіяцыйная лінія з перавалачнымі аэрадромамі і навігацыйным абсталяваннем).

паветраны, ✂.

1. гл. паветра.

2. Які адносіцца да паветраплавання і авіяцыі.

   • П. флот.
   • Паветраныя зносіны.

3. Які прыводзіцца ў рух паветрам.

   • Паветраная помпа.

паветраплавальнік, ✂, м.

Чалавек, які займаецца паветраплаваннем.

|| ж. паветраплавальніца, ✂.

паветраплаванне, ✂, н.

Тэорыя і практыка руху ў паветры на апаратах, лягчэйшых за паветра.

|| прым. паветраплавальны, ✂.

павеў, ✂, м.

1. Слабы парыў ветру; рух у паветры.

   • П. свежага ветру.

2. перан. Прыметы чаго-н., што надыходзіць, або той ці іншы напрамак у густах, настроях і жыцці грамадства (кніжн.).

   • Гуманістычныя павевы.

павець, ✂, ж.

1. Пляцоўка пад дахам на слупах для хавання чаго-н. ад дажджу, непагоды.

   • Згрузіць мяхі пад п.

2. Памяшканне, дзе звычайна складаюць дровы.

павеяць, ✂; зак.

Пачаць веяць (у 2 знач.), дзьмуць.

• Павеяў вецер.
• Павеяла вясной (безас.).
• Ад яе ўсмешкі павеяла цеплынёй і ласкай (перан.; безас.).

павідла, ✂, н.

Салодкая маса з працёртых пладоў, звараных з цукрам.

• Яблычнае п.

павільгатнелы, ✂.

Які зрабіўся вільготным.

• Павільгатнелыя вочы.

павільён, ✂, м.

1. Альтанка ці невялікі лёгкі будынак (напр. у садах, парках).

   • Кветкавы п.

2. Будынак, памяшканне для экспанатаў на выстаўцы, для правядзення кіна- і фотаздымак.

   • Выставачны п.

|| прым. павільённы, ✂.