Verbum

навідавоку, прысл. (разм.).

Так, што ўсе бачаць.

• Усё гэта адбывалася н.

навізна, ✂, ж.

Нешта новае ў чым-н.

• Н. поглядаў.
• Пачуццё навізны.

навіна, ✂, ж.

1. Атрыманая нядаўна вестка.

   • Прыемная н.
   • Пачуць многа навін.

2. Нешта новае, незнаёмае.

   • Н. ў жыцці.
   • Якія навіны? — што новага?

навінка, ✂, ж.

1. Нешта новае, што нядаўна з’явілася.

   • Навінкі тэхнікі.
   • Кніжныя навінкі.

2. Тое, што і навіны (у 1 знач.; разм.).

   • Расказаць навінку.

навіслы, ✂.

Які навісае, спускаецца зверху.

• Навіслыя бровы.
• Навіслыя хмары.

навіснуць, ✂; зак.

1. Спусціцца, звесіцца нізка над чым-н., на што-н.

   • Валасы навіслі на вочы.
   • Скалы навіслі над морам.

2. Апусціцца, размясціцца нізка над чым-н.

   • Туман навіс над ракой.
   • Ноч навісла над горадам.

3. перан., над кім-чым. Узнікшы, з’явіўшыся, пачаць пагражаць каму-, чаму-н.

   • Над краінай навісла небяспека.

|| незак. навісаць, ✂.

навісь, ✂, ж.

1. Тое, што навісае над чым-н.

   • Пад навіссю чаромхі.

2. перан. Нешта страшнае, што навісла над кім-н., што пагражае чалавеку.

   • Н. небяспекі.

навіць, ✂; зак.

1. Наматаць, накруціць на што-н.

   • Н. ніткі на шпульку.

2. Нарыхтаваць вітых вырабаў.

   • Н. вяровак.

|| незак. навіваць, ✂.

|| наз. навіванне, ✂.

навічок, ✂, м.

1. Чалавек, які ўпершыню з’явіўся дзе-н.

   • У клас прыйшлі два навічкі.

2. Той, хто ўпершыню пачаў займацца якой-н. справай.

   • Н. у ваеннай справе.

навобмацак, прысл.

Пры дапамозе дотыку, абмацваючы.

• Ісці н.