Verbum

нерасцілішча, ✂, н.

Месца нерасту рыб.

нерат, ✂, м.

Рыбалоўная снасць канічнай формы у выглядзе сеткавай камеры, нацягнутай на драўляны каркас, з кароткім конусападобным уваходам.

◊

• Трапіў у нерат — ні ўзад ні ўперад (прыказка; разм. жарт.) — ні туды ні сюды.

|| прым. нератны, ✂.

нераўня, ✂, м.; ✂, ж., ✂ (разм.).

Пра чалавека, няроўнага з іншымі ў якіх-н. адносінах.

• Ён ёй н.

нерашучы, ✂.

Пазбаўлены рашучасці, цвёрдасці, поўны ваганняў.

• Н. адказ.

|| наз. нерашучасць, ✂.

нерв, ✂, м.

1. Адзін з найтанчэйшых адросткаў-валокнаў, якія ўтвараюць разгалінаваную сістэму, што звязвае мозг з іншымі органамі і тканкамі цела.

   • Зрокавы н.

2. мн. Уся такая сістэма, якая вызначае дзейнасць арганізма, стан і паводзіны чалавека.

   • Нервы не вытрымалі.

3. перан. Цэнтр якой-н. дзейнасці, асноўная дзейная сіла чаго-н.

   • Нёман быў нервам сяла.

◊

• Выматаць усе нервы (разм. неадабр.) — змучыць, давесці да знямогі.

• Іграць на нервах (разм. неадабр.) — гнявіць, нерваваць каго-н. чым-н.

• Трапаць нервы (разм. неадабр.) — хвалявацца, моцна нерваваць каго-н.

|| прым. нервовы, ✂.

• Н. цэнтр.
• Нервовыя хваробы.
• Нервовая сістэма.
• Н. цік.

нервавацца, ✂; незак.

Быць ва ўзбуджаным, нервовым стане; хвалявацца, злавацца.

|| зак. панервавацца, ✂.

|| наз. нерваванне, ✂.

нерваваць, ✂; незак.

Даводзіць каго-н. да нервовага стану.

• Гэта выступленне нервавала прысутных.

|| наз. нерваванне, ✂.

нервовасць, ✂, ж.

1. гл. нервовы.

2. Павышаная ўзбуджальнасць нервовай сістэмы.

нервовахворы, ✂, м.

Чалавек, які пакутуе нервовай хваробай.

• Клініка для нервовахворых.

|| ж. нервовахворая, ✂.

нервовы, ✂.

1. гл. нерв.

2. Лёгка ўзбуджальны, з раздражненнем нерваў.

   • Н. твар.

3. Якога лёгка расхваляваць; неспакойны.

   • Нервовая жанчына.

4. Неспакойны, трывожны (аб рабоце, жыцці і пад.).

   • Нервовая праца.

|| наз. нервовасць, ✂.