Verbum

круглявы, ✂.

Круглаваты, акруглены.

• К. твар.

|| наз. круглявасць, ✂.

кругляк, ✂, м.

1. Тоўстае кароткае палена акруглай формы.

   • Адразаць пару круглякоў ад бервяна.

2. зб. Нячэсанае круглае бярвенне як будаўнічы матэрыял.

   • Хата з тоўстага кругляку.

кругом, прысл. і прыназ.

1. прысл. З усіх бакоў.

   • К. лес.
   • К. людзі (усюды, ва ўсіх месцах).

2. прысл. Робячы кругавы рух.

   • Абляцець к.
   • Павярнуцца к.

3. прысл. Поўнасцю.

   • К. вінавата.

4. прыназ. Вакол каго-, чаго-н.

   • К. хаты растуць кветкі.
   • К. лесу поле.
   • Абысці к. стала.

кружала, ✂, н.

У будаўніцтве: драўляная або металічная дуга, па якой выкладваюць скляпенне, арку і пад.

кружны, ✂ (разм.).

Больш далёкі, абходны (пра дарогу і пад.).

• Кружная дарога.

кружок, ✂, м.

1. гл. круг.

2. Круглая драўляная падстаўка пад гарачую пасудзіну.

   • Паставіць патэльню на к.

кружыцца, ✂; незак.

1. Рухацца па кругу.

   • К. ў вальсе.

2. Лятаючы, рабіць кругі.

   • Бусел кружыцца над гняздом.
   • Самалёт кружыўся над горадам.

◊

• Галава кружыцца ў каго — пра галавакружэнне.

|| наз. кружэнне, ✂.

кружыць, ✂; незак.

1. Застаўляць рухацца па кругу.

   • К. у танцы каго-н.

2. Тое, што і кружыцца (у 2 знач.).

   • Бусел кружыў над старой ліпай.

3. Блукаць, хадзіць, збіўшыся з дарогі.

   • Тры гадзіны кружыла па сасонніку.

|| наз. кружэнне, ✂.

круіз, ✂, м.

Марское падарожжа.

|| прым. круізны, ✂.

крук, ✂, м.

1. Металічны ці драўляны стрыжань з загнутым тупым канцом.

   • Павесіць паліто на к.
   • Зняць дзверы з крукоў.

2. Кароткі металічны прут, загнуты на адным канцы і прымацаваны другім канцом да каната, вяроўкі і пад. для падчэплівання і перамяшчэння грузаў.

   • К. пад’ёмнага крана.

3. Зашчэпка на дзвярах у форме загнутага на канцы металічнага прута, які накідваецца на прабой.

   • Узяць дзверы на к.

4. Лішняя адлегласць пры хадзьбе кружным шляхам.

◊

• Крукам галавы (носа) не дастаць (разм. неадабр.) — пра вельмі ганарыстага чалавека.

• Сядзець крукам (разм.) — вельмі старанна рабіць што-н. (звычайна седзячы).

• Сагнуць у крук каго (разм.) — прымусіць падпарадкавацца.

|| прым. крукавы, ✂.