наро́чный
1. прил. спецыя́льны;
2. сущ. на́рачны, -нага м., паслане́ц, -нца́ м.
На́рочь (озеро и курортный посёлок) На́рач, -чы ж.
нарсу́д (наро́дный суд) нарсу́д, -да м. (наро́дны суд).
на́рта на́рта, -ты ж.;
на́ртенный на́ртавы.
нарту́тить сов., спец. нарту́ціць;
нарту́ченный нарту́чаны;
нарту́чивание спец. нарту́чванне, -ння ср.;
нарту́чивать несов., спец. нарту́чваць;
нарту́чиваться страд. нарту́чвацца.