дурэ́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
дурэ́нне |
| Р. |
дурэ́ння |
| Д. |
дурэ́нню |
| В. |
дурэ́нне |
| Т. |
дурэ́ннем |
| М. |
дурэ́нні |
Крыніцы:
piskunou2012.
дурэ́ць
дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
дурэ́ю |
дурэ́ем |
| 2-я ас. |
дурэ́еш |
дурэ́еце |
| 3-я ас. |
дурэ́е |
дурэ́юць |
| Прошлы час |
| м. |
дурэ́ў |
дурэ́лі |
| ж. |
дурэ́ла |
| н. |
дурэ́ла |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
дурэ́й |
дурэ́йце |
| Дзеепрыслоўе |
| цяп. час |
дурэ́ючы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Дусае́ўшчына
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
| Н. |
Дусае́ўшчына |
| Р. |
Дусае́ўшчыны |
| Д. |
Дусае́ўшчыне |
| В. |
Дусае́ўшчыну |
| Т. |
Дусае́ўшчынай Дусае́ўшчынаю |
| М. |
Дусае́ўшчыне |
дусе́н
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
дусе́н |
дусе́ны |
| Р. |
дусе́на |
дусе́наў |
| Д. |
дусе́ну |
дусе́нам |
| В. |
дусе́н |
дусе́ны |
| Т. |
дусе́нам |
дусе́намі |
| М. |
дусе́не |
дусе́нах |
Крыніцы:
piskunou2012.
ду́ст
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
ду́ст |
| Р. |
ду́сту |
| Д. |
ду́сту |
| В. |
ду́ст |
| Т. |
ду́стам |
| М. |
ду́сце |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
дута́р
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
дута́р |
дутары́ |
| Р. |
дутара́ |
дутаро́ў |
| Д. |
дутару́ |
дутара́м |
| В. |
дута́р |
дутары́ |
| Т. |
дутаро́м |
дутара́мі |
| М. |
дутары́ |
дутара́х |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
ду́ты
прыметнік, якасны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
ду́ты |
ду́тая |
ду́тае |
ду́тыя |
| Р. |
ду́тага |
ду́тай ду́тае |
ду́тага |
ду́тых |
| Д. |
ду́таму |
ду́тай |
ду́таму |
ду́тым |
| В. |
ду́ты (неадуш.) ду́тага (адуш.) |
ду́тую |
ду́тае |
ду́тыя (неадуш.) ду́тых (адуш.) |
| Т. |
ду́тым |
ду́тай ду́таю |
ду́тым |
ду́тымі |
| М. |
ду́тым |
ду́тай |
ду́тым |
ду́тых |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
ду́тыш
назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
ду́тыш |
ду́тышы |
| Р. |
ду́тыша |
ду́тышаў |
| Д. |
ду́тышу |
ду́тышам |
| В. |
ду́тыша |
ду́тышаў |
| Т. |
ду́тышам |
ду́тышамі |
| М. |
ду́тышы |
ду́тышах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.