абвінава́чанне н. Beschúldigung f-, -en; юрыд. Ánklage f-, -n (у чым-н. G);
прад’яві́ць абвінава́чанне каму-н. Ánklage erhében* (gegen A)
абвінава́чаны м. Ángeklagte (sub) m, f -n, -n (адданы пад суд); Beschúldigte (sub) m, f -n, -n (які знаходзіцца пад следствам)
абвінава́чвацца beschúldigt [ángeklagt] wérden
абвінава́чваць гл. абвінаваціць
абвіну́ць (ахінуць, абкруціць) (herúm)wickeln vt (шалік); éinwickeln vt, éinschlagen* vt (кнігу і г. д.)
абвіса́ць herábhängen* vi (h, s), schlaff herúnterhängen*
абві́слы разм. (heráb)hängend; schlaff (друзлы, вялы)
абві́цца sich schlíngen*, sich wínden* (вакол чаго-н. um A); sich ránken (аб раслінах)