Verbum

самаўзарва́цца, ‑рвецца; зак.

1. Узарвецца ад унутраных прычын, без умяшання звонку.

2. Узарваць самога сябе.

самаўзбагачэ́нне, ‑я, н.

Узбагачэнне самога сябе; уласнае ўзбагачэнне.

самаўзбрае́нне, ‑я, н.

Узбраенне самога сябе. / у перан. ужыв. [Андрэй] разумеў — калі не будзе гэтага пачуцця самаўзбраення, можна страціць здольнасць да жыцця. Пестрак.

самаўзбуджэ́нне, ‑я, н.

Спец. Самаадвольнае ўзбуджэнне якіх‑н. фізічных з’яў. Самаўзбуджэнне ваганняў.

самаўзвелічэ́нне, ‑я, н.

Узвелічэнне сябе, сваіх заслуг.

самаўзвышэ́нне, ‑я, н.

Разм. Узвышэнне самога сябе, сваіх заслуг, поспехаў; самаўсхваленне.

самаўзвялі́чванне, ‑я, н.

Узвялічванне сябе, сваіх заслуг.

самаўзгара́льнасць, ‑і, ж.

Спец. Здольнасць да самаўзгарання. Самаўзгаральнасць торфу.

самаўзгара́льны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Здольны да самаўзгарання.

самаўзгара́нне, ‑я, н.

Спец. Дзеянне паводле знач. дзеясл. самаўзгарацца — самаўзгарэцца.