Verbum

самасу́д, ‑у, М ‑дзе, м.

Самачыннае, без ведама ўлад і суда пакаранне чалавека, якога западозрылі ці абвінавацілі ў злачынстве. [Грышка:] — Пакуль не позна — не дайце рабіць самасуду пад сялянамі. Віламі і тапарамі абаран[і]це заўтра тых, каго жандары павесіць захочуць. Мы вам паможам... Чарот. Каб Лясніцкі спазніўся на адну хвілінку, усё было б скончана. Суду не было б чаго рабіць. Але камісар сурова спыніў самасуд. Шамякін. // Асуджэнне самім якіх‑н. сваіх учынкаў, дзеянняў. Як вядома, здольнасць да самага, глыбокага самасуду — яшчэ не прыкмета, глыбокай маральнасці. «ЛіМ».

самасу́дны, ‑ая, ‑ае.

Які ўчыняецца самасудам. Самасудная расправа.

самасузіра́нне, ‑я, н.

1. Разглядванне, сузіранне сябе.

2. Паглыбленне ў сябе, у свой унутраны свет.

самасупакае́нне, ‑я, н.

Тое, што і самазаспакаенне.

самасупако́енасць, ‑і, ж.

Тое, што і самазаспакоенасць.

самасупако́ены, ‑ая, ‑ае.

Тое, што і самазаспакоены.

самасупако́іцца, ‑коюся, ‑коішся, ‑коіцца; зак.

Тое, што і самазаспакоіцца.

самасуцяшэ́нне, ‑я, н.

Суцяшэнне самога сябе.

самасцвярджэ́нне, ‑я, н.

Сцвярджэнне сябе, сваёй асобы, прызнанне каштоўнасці, асабістай значнасці. Самасцвярджэнне творчай індывідуальнасці.

самасці́йнасць, ‑і, ж.

Уласцівасць і стан самасційнага.