Verbum

самаправе́рка, ‑і, ДМ ‑рцы; Р мн. ‑рак; ж.

Праверка ўласнымі сіламі самога сябе, сваёй працы, сваіх ведаў. Метады самаправеркі.

самапра́дка, ‑і, ДМ ‑дцы; Р мн. ‑дак; ж.

Тое, што і калаўрот (у 1 знач.). Манатоннае гудзенне самапрадкі, няроўнае святле лучыны.. — усё гэта наганяла такую нуду і роспач, што хацелася зрабіць немаведама што, абы не сядзець вось так. Шамякін.

самапраслаўле́нне, ‑я, н.

Праслаўленне самога сябе, сваіх заслуг.

самапрызна́нне, ‑я, н.

Прызнанне самому сабе ў чым‑н.; паведамленне пра тое, што патаемна захоўвалася ў глыбіні душы. Стыхія музыкі — яго [Янкі Брыля] стыхія. Раз давялося пачуць ад яго самапрызнанне: «Я не скоры да слёз, хіба толькі слухаючы музыку часам плачу». У. Калеснік.

самапрыму́с, ‑у, м.

Прымус самога сябе.

самапрыніжэ́нне, ‑я, н.

Прыніжэнне сваёй асобы, сваіх заслуг, дасягненняў.

самапрэ́с, ‑а, м.

Прэс, які прымяняецца ў тэкстыльнай вытворчасці для прасавання, ушчыльнення і выраўноўвання паверхні шарсцяных вырабаў.

самапу́ск, ‑у, м.

Разм. Прыстасаванне для пуску рухавіка без ручной заводкі. Электрычны самапуск.

самаразбурэ́нне, ‑я, н.

Разбурэння якое адбываецца само па сабе, без чыйго‑н. умяшання. Самаразбурэнне горных парод.

самаразвіццё, ‑я, н.

1. Разумовае, фізічнае развіццё чалавека шляхам самастойных заняткаў, практыкаванняў.

2. Спец. Развіццё, выкліканае сілай унутраных прычын незалежна ад знешніх фактараў; самарух. Самаразвіццё матэрыі.