схематыза́тар, ‑а, м.
Той, хто схільны да схематызму.
схематыза́цыя, ‑і, ж.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. схематызаваць.
схематы́зм, ‑у, м.
Спрошчанасць, трафарэтнасць у мысленні, у адлюстраванні чаго‑н. Адышоўшы ад схематызму і плакатнасці, беларуская літаратура выкрывала кулака ўжо не карыкатурна-гратэскна, а ў мнагагранным паказе яго ўнутранага аблічча, яго псіхалогіі. Перкін.
схематы́чнасць, ‑і, ж.
Уласцівасць схематычнага. Схематычнасць апісання.
схематы́чны, ‑ая, ‑ае.
1. Які ўяўляецца схемай, нагадвае схему (у 1 знач.). Схематычная зарысоўка кругавароту вады.
2. Паказаны ў агульных рысах, у спрошчаным выглядзе. Даследчык шчасліва пазбягае схематычнага, апрыёрнага падыходу да канкрэтных літаратурных з’яў. Ярош.
схе́мны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да схемы (у 1 знач.).
схі́біць, ‑блю, ‑біш, ‑біць; зак.
Разм.
1. Не трапіць у цэль, прамахнуцца. Першы стрэл жандара немінуча зваліў бы каня, і першы стрэл мог быць смяротны для яго, Мусатава, калі ў адказ грымнуць пісталеты ворага. Гэты не схібіць. Караткевіч. А я ўсё-такі не ведаў, ці насмерць забіў таго гада. А мо толькі параніў? Вельмі ж хваляваўся, рука магла схібіць. Сабаленка. [Лапецька:] — Паляванне — спорт для маладых і дужых. Дык не,.. [дзядзька Ціхон] яшчэ поўзае, пнецца давесці, што яго вока не схібіць. Паслядовіч.
2. перан. Зрабіць промах; памыліцца. [Зайчык] насцярожыўся, падрыхтаваўся, каб не схібіць, не пралічыцца. Мележ. У свядомасці цюкнула думка, што схібіць цяпер нельга інакш яны абодва загінуць. Быкаў.
схі́зма, ‑ы, ж.
Раскол, раздзел цэркваў (пераважна пра раздзел царквы праваслаўнай і каталіцкай).
[Ад грэч. schisma.]
схізма́тык, ‑а, м.
Той, хто належыць да схізмы; раскольнік.
схізматы́чка, ‑і, ДМ ‑чцы; Р мн. ‑чак; ж.
Жан. да схізматык.