Verbum

сталаўні́к, ‑а, м.

Разм. Той, хто сталуецца, харчуецца ў каго‑н. за плату. — А самі ж вы дзе жывяце? — запытаў Лабановіч. — На кватэры ў горадзе. Са мною жыве і мая маці, — адказаў Стась і дадаў: — Яна ў мяне сталаўнікоў утрымлівае. Колас. У свайго сталаўніка гаспадыня толькі спытала, адкуль ён і колькі прабудзе на возеры. Навуменка.

сталаўні́ца, ‑ы, ж.

Разм. Жан. да сталаўнік.

сталачы́ць, ‑лачу, ‑лочыш, ‑лочыць; зак., што.

Разм. Патаптаць, вытаптаць (траву, пасевы). Коні сталачылі ячмень.

стале...

Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню словам «сталь», «стальны», напрыклад: сталеразлівачны, сталепракатны, сталебетон.

сталебето́н, ‑у, м.

Бетон з напаўняльнікам са стальных апілак.

сталебето́нны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да сталебетону; зроблены са сталебетону. Сталебетонныя канструкцыі.

сталеварэ́нне, ‑я, н.

Варка, выплаўка сталі.

сталеліце́йны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да ліцця сталі. Сталеліцейны завод.

сталеліце́йшчык, ‑а, м.

Рабочы, спецыяліст па ліццю сталі.

стале́нне, ‑я, н.

Дзеянне і стан паводле знач. дзеясл. сталець.