Verbum

салютава́ць, ‑тую, ‑туеш, ‑туе; зак. і незак., каму-чаму.

Аддаць (аддаваць) салют. З франтоў ішлі добрыя весткі, недзе амаль штодня салютавала Масква. Марціновіч. / у вобразным ужыв. Мора пырскамі гневу свайму салютуе. Чорны. Паравозу на раз’ездзе салютуюць семафоры. Вялюгін.

салютацы́йны, ‑ая, ‑ае.

Прызначаны для салюту (у 1 знач.). Салютацыйныя ракеты. Салютацыйны зарад.

салютну́ць, ‑ну, ‑неш, ‑не; ‑нём, ‑няце; зак. і аднакр.

Разм. Прывітаць каго‑н. Габінаў салютнуў.. [Галіне] рукою і кіўком галавы. Савіцкі.

салю́тны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да салюту, звязаны з ім. Салютны залп. Салютнае вітанне. □ Начныя стукі ў родны дом Ляцяць ціхутка, як гарошынкі, Але і ў іх ужо заложаны Салютны, пераможны гром. Семашкевіч.

саля... (гл. соле...).

Першая састаўная частка складаных слоў; ужываецца замест «соле...», калі націск у другой частцы падае на першы склад, напрыклад: салявар, саляварня.

салява́р, ‑а, м.

Рабочы, спецыяліст па солеварэнню.

салява́рніцтва, ‑а, н.

Здабыванне солі выварваннем яе з вады.

салява́рны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да солеварэння, саляварніцтва. Саляварная вытворчасць. Саляварны завод.

салява́рня, ‑і, ж.

Прадпрыемства, дзе выварваецца соль.

салявы́, ‑ая, ‑ое.

1. Які мае адносіны да солі (у 1, 4 знач.). Салявы раствор. Салявы абмен.

2. Тое, што і саляварны.