Verbum

сабаляво́д, ‑а, М ‑дзе, м.

Спецыяліст па сабаляводству.

сабаляво́дства, ‑а, н.

Развядзенне собаля ў у гадавальніках і запаведніках.

сабаляво́дчы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да сабаляводства, звязаны з ім. Сабаляводчая гаспадарка.

сабаляня́ і сабалянё, ‑няці; мн. ‑няты, ‑нят; н.

Дзіцяня собаля.

сабаля́тнік, ‑а, м.

Паляўнічы па собаляў.

сабанту́й, ‑я, м.

У татараў і башкіраў — народнае свята, звязанае з заканчэннем вясенніх палявых работ. // перан. Разм. Шумлівая пагулянка; калатня; бітва. Во толькі звозіць яшчэ раз кампанію і ўчыніць суседзям невялічкі сабантуй, па-свойму, па-шафёрску. Б. Стральцоў.

сабатава́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. сабатаваць.

сабатава́ны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад сабатаваць (у 1 знач.).

сабатава́цца, ‑туецца; незак.

Зал. да сабатаваць (у 1 знач.).

сабатава́ць, ‑тую, ‑туеш, ‑туе; зак. і незак.

1. што. Наўмысна сарваць (зрываць) што‑н.; дзейнічаць супроць чаго‑н. шляхам сабатажу. Кулакі сабатавалі ўсе загады Савецкай улады: хавалі хлеб, дзе толькі маглі. Сяргейчык.

2. толькі незак. Займацца сабатажам. [Даніла:] — Але ты быў упэўнены, што хлопчык сабатуе. Мехаў.