Verbum

спа́свены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад спасвіць.

спа́свіць, спасу, спасеш, спасе; спасём, спасяце, спасуць і спасу, спасвіш, спасвіць; спасвім, спасвіце, спасвяць; пр. спасвіў, ‑віла; заг. спасі; зак., што.

Зрабіць патраву або зрасходаваць на падножны корм. Збуяў сівец, яго не спасвілі і скацінай: улетку травы хапае. Пташнікаў.

спаску́джаны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад спаскудзіць.

спаску́джванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. спаскуджваць — спаскудзіць.

спаску́джвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.

1. Незак. да спаскудзіцца.

2. Зал. да спаскуджваць.

спаску́джваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да спаскудзіць.

спаску́дзіцца, ‑джуся, ‑дзішся, ‑дзіцца; зак.

Разм.

1. Стаць брудным, запэцкацца.

2. (1 і 2 ас. не ўжыв.). Сапсавацца; зрабіцца дрэнным.

спаску́дзіць, ‑джу, ‑дзіш, ‑дзіць; зак., што.

Разм.

1. Зрабіць брудным, запэцкаць. Спаскудзіць падлогу.

2. Сапсаваць; зрабіць дрэнным. [Бабка:] — Дай .. [Насі] на коўзанку тыя валёнкі, дык так спаскудзіць іх, што і не пазнаеш. Каліна. / у перан. ужыв. [Ганя:] — [Намыснік] мне ўсё жыццё спаскудзіў. Грамовіч.

спасла́цца, спашлюся, спашлешся, спашлецца; спашлёмся, спашляцеся; зак.

Паказаць на каго‑, што‑н. у пацвярджэнне ці ў апраўданне чаго‑н.; прывесці ў якасці доказу. — Разам будзем апраўдвацца, — абяцаю я Рогачу. — На мяне спашліся. Савіцкі. Красніцкі спаслаўся на няхватку часу, і, падзякаваўшы яшчэ раз за шчырую гасціннасць, мы выйшлі на вуліцу. Пальчэўскі.

спасты́чны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Тое, што і спазматычны. Спастычны каліт.