спакава́ны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад спакаваць.
спакава́цца, ‑куюся, ‑куешся, ‑куецца; зак.
Скласці, сабраць свае рэчы, багаж і пад. Што датычыць самога Басько, то ён спакаваўся і назаўсёды пакінуў Лісітнік, у якім працаваў настаўнікам аж з самых трыццатых гадоў, калі яшчэ толькі арганізоўваліся калгасы. Ермаловіч.
спакава́ць, ‑кую, ‑куеш, ‑куе; зак., што.
Укласці ў чамадан, увязаць у скрутак і пад. Сёння ў Машы вельмі турботны дзень: трэба спакаваць хатнія рэчы, бо заўтра досвіткам выязджаюць. Гроднеў. Альшэўскі спакаваў у чамадан небагатыя падарункі, пайшоў на вакзал. Навуменка.
спакайне́йшы, ‑ая, ‑ае.
Выш. ст. да прым. спакойны.
спакайне́ць, ‑ею, ‑ееш, ‑ее; незак.
Рабіцца, станавіцца больш спакойным. Арына, нягледзячы па няшчасце з Лёдзяй, спакайнела з днямі, менш ужо божкала і амаль не сунімала весялосці сваіх. Карпаў. Лес спакайнеў, насцярожваўся — вечарэла. Сачанка. Голас [Крамарэвіча] спакайнеў і позірк цвярдзеў. Чорны.
спа́касціць, ‑кашчу, ‑касціш, ‑касціць; зак., што.
Разм.
1. Запэцкаць, замазаць граззю. Спакасціць касцюм. Спакасціць падлогу.
2. Сапсаваць. Спакасціць справу.
спа́кашчаны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад спакасціць.
спакваля́, прысл.
Разм. Паступова, патроху; марудна, павольна. Ноч спакваля ахінала зямлю. Асіпенка. Сучча трашчала, языкасты Касцёр займаўся спакваля. Лойка. Асобныя лісты, пачырванеўшы, абрываюцца і спакваля падаюць на дарогу. Скрыган.
спаклада́ны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад спакладаць.
спаклада́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., каго.
Выдаліць палавыя залозы ў жывёл і чалавека; кастрыраваць.