Verbum

саліпсі́ст, ‑а, М ‑сце, м.

Паслядоўнік саліпсізму.

саліпсі́чны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да саліпсізму, саліпсіста, уласцівы ім. Саліпсічныя погляды. Саліпсічная філасофія Берклі і Юма.

салі́раваць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе; зак. і незак.

Выканаць (выконваць) сола, выступіць (выступаць) у якасці саліста. Іграючы, мужчыны сядзелі, а жанчыны стаялі. Саліравала чарнявая скрыпачка. Дамашэвіч.

салі́ст, ‑а, М ‑сце, м.

Спявак, музыкант або танцор, які выконвае сольную партыю. Сустрэты воплескамі ў зале, Нясмелым крокам з-за куліс Хлапчына выйшаў да раяля — Нязвыклы з рампаю саліст. Гілевіч.

[Ад іт. solista.]

салі́стка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.

Жан. да саліст.

са́лісты, ‑ая, ‑ае.

Па выгляду, уласцівасцях падобны на сала.

салітэ́р, ‑а, м.

Буйны брыльянт.

[Фр. solitaire.]

саліцёр, ‑а, м.

Доўгі плоскі чарвяк, які паразітуе ў страўніку чалавека і жывёлы. Свіны саліцёр.

[Фр. solitaire.]

са́ліцца, ‑люся, ‑лішся, ‑ліцца; незак.

1. Насычацца салам ці іншым тлустым рэчывам.

2. Пэцкацца ў што‑н. тлустае.

3. Зал. да са́ліць.

салі́цца, со́ліцца; незак.

Зал. да салі́ць (у 1, 2 знач.).

саліцы́лавы, ‑ая, ‑ае.

У выразах: саліцылавая кіслата — арганічнае злучэнне, якое выкарыстоўваецца для прыгатавання лекавых рэчываў і фарбавальнікаў; саліцылавы натр — соль саліцылавай кіслаты, якая выкарыстоўваецца як гарачкапаніжальны і процірэўматычны сродак; саліцылавы спірт — бясколерныя крышталі арганічнага паходжання, якія выкарыстоўваюцца як сродак абязбольвання.