Verbum

сліма́цкі, ‑ая, ‑ае.

Разм. Які мае адносіны да слімака (у 2 знач.).

сліма́чка, ‑і, ДМ ‑чцы; Р мн. ‑чак; ж.

Разм., зневаж. Жан. да слімак (у 2 знач.).

слі́на, ‑ы, ж.

Цягучая вадкасць, якая выдзяляецца асобымі залозамі ў поласці рота чалавека і жывёлы і садзейнічае змочванню і пераварванню ежы. [Кузьма:] — Ды такая паляндвіца! Свіціцца проста. У мяне аж сліна пацякла, калі ўбачыў. Ермаловіч. [Пніцкі] ўжо .. у смак гаворкі ўваходзіў: пырскаў слінаю, патрасаў плячыма. Чорны. Стаіць ураднік, выцірае рукавом сліну з рота, твар злосны і крывіцца ад знявагі. Каваль.

•••

Глытаць сліну гл. глытаць.

слінавыдзяле́нне, ‑я, н.

Выдзяленне сліны сліннымі залозамі.

слінавыдзяля́льны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да слінавыдзялення. Слінавыдзяляльны рэфлекс.

слінаго́н, ‑у, м.

Аднагадовая расліна сямейства складанакветных, некаторыя віды якой ужываюцца ў медыцыне як слінагонны сродак.

слінаўтварэ́нне, ‑я, н.

Утварэнне сліны сліннымі залозамі.

слінацячэ́нне, ‑я, н.

Узмоцненае выдзяленне сліны.

слі́нены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад слініць.

слі́ніцца, ‑нюся, ‑нішся, ‑ніцца; незак.

1. Разм. Пэцкацца, змочвацца слінай.

2. Зал. да слініць.