ско́ўзвацца, ‑аецца; незак.
1. Незак. да скоўзацца.
2. Зал. да скоўзваць.
ско́ўзваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да скоўзаць.
ско́ўка, ‑і, ДМ скоўцы; Р мн. скован; ж.
1. Разм. Дзеянне паводле дзеясл. скаваць (у 2 знач.).
2. Тое, што і скоў.
ско́ўшчык, ‑а, м.
Спец. Той, хто скоўвае, злучае каваннем.
ско́цісты, ‑ая, ‑ае.
Які паступова, непрыкметна зніжаецца; спадзісты, адхонны. Скоцісты бераг рэчкі. □ Двор быў на скоцістым узгорку, крутым і няроўным. Чорны. Праскочыла [Каця] рэдкія хмызы на скоцістым палетку і проста перад сабой убачыла самалёт. Алешка.
ско́чаны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад скаціць.
ско́чванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. скочваць — скаціць і скочвацца — скаціцца.
ско́чвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да скаціцца.
2. Зал. да скочваць.
ско́чваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да скаціць.
ско́чка, ‑і, ДМ ‑чцы; Р мн. ‑чак; ж.
Абл. Блыха. — Не стой, Юрка, босы доўга на зямлі, а то скочкі на цябе паналазяць, дык заснуць не дадуць. Чорны. Спаў я як забіты і не чуў, як напаўзло на мяне ўночы безліч скочак ад кажуха, што далі накрыцца. Гарэцкі.