Verbum

прыстасо́ўванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. прыстасоўваць — прыстасаваць і прыстасоўвацца — прыстасавацца.

прыстасо́ўвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.

1. Незак. да прыстасавацца.

2. Зал. да прыстасоўваць.

прыстасо́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да прыстасаваць.

пры́стаў, ‑става, м.

1. Начальнік мясцовай паліцыі ў дарэвалюцыйнай Расіі.

2. У Маскоўскай Русі — службовая асоба, якая была прыстаўлена да каго‑, чаго‑н. для нагляду.

•••

Станавы прыстаў — у дарэвалюцыйнай Расіі — начальнік паліцэйскага ўчастка ў сельскай мясцовасці.

Судовы прыстаў — у дарэвалюцыйнай Расіі — чыноўнік судовага ведамства, які прыводзіў у выкананне рашэнне суда.

прыста́ўка, ‑і, ДМ ‑стаўцы; Р мн. ‑ставак; ж.

1. У граматыцы — частка слова, якая стаіць перад коранем; прэфікс.

2. Тое, што прыстаўляецца, прырабляецца дадаткова да чаго‑н. Магнітафонная прыстаўка.

прыстаўле́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. прыстаўляць — прыставіць.

прыста́ўлены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад прыставіць.

прыстаўля́цца, ‑яецца; незак.

Зал. да прыстаўляць.

прыстаўля́ць, ‑яю, ‑яеш, ‑яе.

Незак. да прыставіць.

прыстаўны́, ‑ая, ‑ое.

Які прыстаўляецца да чаго‑н. або прыстаўлены да чаго‑н. Прыстаўное крэсла. □ Люся ўсё парывалася падняцца ў.. [самалёт] па шырокай прыстаўной лесвіцы. Даніленка.