Verbum

сашмо́ргаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.

1. Шморгаючы, сарваць што‑н. або абарваць з паверхні. Сашморгаць лісце з кустоў.

2. Сцерці частым дакрананнем. Сашморгаць дошкі ганка.

сашмо́ргвацца, ‑аецца; незак.

Зал. да сашморгваць.

сашмо́ргваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да сашмаргнуць.

сашмо́ргнуты, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад сашмаргнуць.

сашні́к, ‑а, м.

1. Рабочая частка сахі, культыватара, сеялкі — востры жалезны нарог, які падразае пласт зямлі знізу. Ён [Вяль] для сахі зрабіў стальныя сашнікі, Каб у палях глыбейшымі былі барозны, І меч стальны для мужнае рукі, Каб бараніць свой край, Як час надыдзе грозны. Зарыцкі.

2. Рабочы орган сеялкі, які праводзіць у глебе баразёнку, высявае насенне і засыпае яго зямлёй. Да цямна будуць бегаць за трактарам дзве сеялкі, кладучы ў зямлю радкамі праз віхлястыя сашнікі зерне за зернем. Ермаловіч.

3. Металічная пласціна ў лафета гарматы, якая не дазваляе гармаце адкочвацца пасля выстралу.

4. Вертыкальная перагародка, якая падзяляе нос на дзве часткі.

сашніко́вы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да сашніка, які мае сашнік. Сашніковая сеялка.

сашпі́лены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад сашпіліць.

сашпілі́цца, ‑шпіліцца; зак.

Злучыцца (шпількай і пад.).

сашпілі́ць, ‑шпілю, ‑шпіліш, ‑шпіліць; зак., што.

Злучыць разам, прышпільваючы (шпількай і пад.).

сашпі́льванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. сашпільваць — сашпіліць.