Verbum

састрачы́ць, ‑страчу, ‑строчыш, ‑строчыць; зак., што.

1. Злучыць строчкай. Састрачыць кавалкі матэрыялу.

2. Зрасходаваць, шыючы на швейнай машынцы (пра ніткі).

3. Пакрыць строчкай пры шыцці. Састрачыць каўнер.

4. Спісаць. Састрачыць аркуш паперы.

састро́іць, ‑строю, ‑строіш, ‑строіць; зак., што.

Разм. Надаць які‑н. выраз (свайму твару). Адэля састроіла нездаволеную грымасу, каб паказаць, што ёй не падабаецца гэты напамінак. Чарнышэвіч. Стараста правёў рукавом па носе, састроіў сваю звычайную кіслую міну і важна прамовіў. Колас.

састро́чаны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад састрачыць.

састро́чванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. састрочваць — састрачыць.

састро́чвацца, ‑аецца; незак.

Зал. да састрочваць.

састро́чваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да састрачыць.

састру́ганы, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад састругаць.

саструга́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.

1. Стругаючы, зняць, счысціць, зрэзаць верхні слой чаго‑н. Састругаць кару.

2. Счышчаючы, абрэзаць больш чым патрэбна. Састругаць увесь бурак.

састру́гванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. састругваць — састругаць.

састру́гвацца, ‑аецца; незак.

Зал. да састругваць.