састаўле́нне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. састаўляць — саставіць.
саста́ўлены, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад саставіць.
састаўля́цца, ‑яецца; незак.
Зал. да састаўляць.
састаўля́ць, ‑яю, ‑яеш, ‑яе.
Незак. да саставіць.
састаўны́, ‑ая, ‑ое.
1. Які складаецца з некалькіх частак, элементаў. Робяць.. [вудзільны] часцей за ўсё састаўнымі з 2–3 кален, змацаваных паміж сабой пры дапамозе латуневых або медных злучальных трубак. Матрунёнак. // У граматыцы — які складаецца са звязкі і іменнай часткі. Састаўны выказнік.
2. Які з’яўляецца часткай чаго‑н. Біч, састаўная частка цэпа, ужо выступае ў беларускіх гаворках пад рознымі назвамі, хоць і аднаго кораня. «Працы».
састо́ены, ‑ая, ‑ае.
Які пасля стаяння даў асадак. Састоены раствор. // Які, стоячы, дайшоў да такой ступені, каб зверху сабралася смятана. Састоенае малако.
састо́яцца, ‑стоіцца; зак.
Пастаяўшы некаторы час, выдзеліць асадак (пра вадкасць). [Геня:] — Я чакаў, калі састоіцца вада. Якімовіч. // Стоячы, дайсці да такой ступені, каб зверху сабралася смятана (пра малако). Малако састоялася.
састрака́ціць, ‑качу, ‑каціш, ‑каціць; зак., што.
Зрабіць стракатым, надаць стракатасць чаму‑н.
састрака́чаны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад састракаціць.