Verbum

сана́нт, ‑а, М ‑нце, м.

1. Зычны гук, пры ўтварэнні якога голас пераважае пад шумам.

2. Складаўтваральны гук; проціл. кансанант.

[Ад лац. sonans, sonantis — які гучыць.]

санапрацо́ўка, ‑і, ДМ ‑ўцы, ж.

Санітарныя апрацоўка каго‑, чаго‑н. [Оля] непрыкметна выйшла і, азірнуўшыся, кінулася да лесвіцы, што вяла ўніз, к пакоям, дзе раненыя праходзілі санапрацоўку. Мележ.

санары́н, ‑у, м.

Лекавы прэпарат, які дзейнічае як сасудазвужальны сродак.

санасве́та, ‑ы, ДМ ‑веце, ж.

Санітарныя асвета — папулярызацыя санітарна-аздараўленчых мерапрыемстваў, распаўсюджанне медыцынскіх ведаў і ведаў па гігіене сярод, насельніцтва.

сана́та, ‑ы, ДМ ‑наце, ж.

Музычны твор з трох або чатырох частак, розных па свайму характару і тэмпу, адна з якіх мае форму санатнага алегра. Санаты Бетховена.

[Іт. sonata.]

сана́тны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да санаты; у форме санаты. Санатнае алегра. □ Пабочная партыя, як заўсёды ў санатных формах твораў Р. Пукста, не столькі развітая, колькі працяглая. Дубкова.

санаторна-...,

Першая састаўная частка складаных слоў, якая па значэнню адпавядае слову «санаторны», напрыклад: санаторна-курортны, санаторна-прафілактычны.

санато́рна-куро́ртны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да лячэння і адпачынку на курортах і ў санаторыях. Санаторна-курортная карта. Санаторна-курортнае лячэнне.

санато́рнік, ‑а, м.

Разм. Асоба, якая праходзіць курс лячэння ў санаторыі. Некалькі чалавек санаторнікаў стаялі побач. Кулакоўскі.

санато́рніца, ‑ы, ж.

Разм. Жан. да санаторнік.