Verbum

гумка, ✂, ж.

1. Кавалачак гумы для сцірання напісанага, сцірка.

2. Прагумаваная тасьма, а таксама шнур з гумавымі ніткамі.

|| прым. гумкавы, ✂.

гумнішча, ✂, н. (разм.).

Месца, на якім было гумно.

гумно, ✂, н.

Вялікая халодная будыніна для складвання і абмалоту зжатага збожжа, а таксама пляцоўка перад гэтай будынінай.

|| прым. гуменны, ✂.

гумор, ✂, м.

Добры, душэўны настрой.

• Нешта ён сёння не ў гуморы.

гуны, ✂, м.

Група старажытных цюркскіх плямён, якія ў 2—4 стст. уварваліся ў Еўропу.

|| прым. гунскі, ✂.

гунька, ✂, ж.

1. Зрэбная посцілка.

2. Пакрывала для коней, якое закрывае спіну і тулава.

|| прым. гунькавы, ✂.

гупаць, ✂; незак. (разм.).

Глуха стукаць, удараць.

• Гупаў адзінюткі цапок.

|| аднакр. гупнуць, ✂.

|| наз. гупат, ✂ і гупанне, ✂.

гурба, ✂, ж.

Куча снегу, намеценая ветрам.

• Да платоў намяло вялікія гурбы снегу.

гурма, ✂, ж. (абл.).

Шумлівая група людзей, ватага.

гурман, ✂, м.

Любіцель і знаток вытанчаных страў.

|| ж. гурманка, ✂.

|| прым. гурманскі, ✂.