Verbum

скура, ✂, ж.

1. Верхняе покрыва цела чалавека і жывёлы.

   • С. на руках гладкая.
   • Вылазіць са скуры (перан. старацца з усіх сіл).
   • С. ды косці (перан. пра вельмі худога чалавека).
   • С. свярбіць (таксама перан. пра няўрымслівага, неспакойнага чалавека, які быццам просіцца на пакаранне).

2. Вырабленая шкура жывёлы.

   • Паліто з натуральнай скуры.

3. перан. (звычайна са словамі «свая», «уласная» і пад.). Пра жыццё, існаванне, дабрабыт (разм.).

   • Свая с. даражэй.

|| памянш. скурка, ✂.

|| прым. скурны, ✂.

• Скурныя захворванні.

скурадзёр, ✂, м. (разм.).

Тое, што і шкурадзёр.

скуралуп, ✂, м. (разм.).

1. Той, хто знімае скуры з забітых жывёл.

2. перан. Бязлітасны, жорсткі чалавек.

скураміт, ✂, м.

Штучная скура, якая ідзе на падэшвы.

|| прым. скурамітавы, ✂.

скуранка, ✂, ж. (разм.).

Скураная куртка або кароткае скураное паліто.

скураны, ✂.

1. Які мае адносіны да вырабу скур і да рэчаў са скуры.

   • С. завод.
   • Скураная сыравіна.

2. Зроблены, пашыты са скуры, абабіты скурай (у 2 знач.).

   • Скураныя боты.
   • С. кашалёк.
   • Скураное крэсла.

скурат, ✂, м. (разм.).

Кавалак скуры.

◊

• Круціцца як скурат на агні (разм.) — выкручвацца, каб давесці сваю невінаватасць у чым-н.

скурка, ✂, ж.

1. гл. скура.

2. Невялікая вырабленая шкура жывёлы (для пашыву шапак, каўняроў і пад.).

3. Верхняе покрыва, абалонка пладоў.

   • С. памідора.

скурнік, ✂, м.

1. Той, хто займаецца вырабам скур.

2. Урач па хваробах скуры (разм.).

скурчыцца, ✂; зак.

1. Сціснуцца ўсім целам, скруціцца.

   • С. ад холаду.

2. Падагнуцца, сагнуцца.

   • Пальцы на нагах скурчыліся.

3. Зрабіцца няроўным; скрывіцца, выгнуцца.

   • Лісце ад марозу скурчылася.

|| незак. скурчвацца, ✂.