Verbum

скучыць, ✂; зак.

Сабраць у кучу, у адно месца.

• С. кароў на сенажаці.

|| незак. скучваць, ✂.

слаба... і слаба-...

Першая частка складаных слоў са знач.:

• 1) слабы (у 1 знач.), напр. слабаактыўны, слабавыражаны, слабадакладны (спец.);
• 2) слабы (у 2 знач.), напр. слабабачанне (спец.);
• 3) слабы (у 6 знач.), напр. слабаалкагольны, слабасалёны;
• 4) з малой колькасцю чаго-н., напр. слабаваданосны, слабагліністы, слабажалезісты;
• 5) злёгку ці недастаткова, напр. слаба-жоўты, слабазаселены, слабапранікальны, слабаразвіты, слабарастваральны;
• 6) малы, напр. слабарослы (пра расліны: малой вышыні; спец.).

слабавольны, ✂.

Са слабай воляй.

• С. чалавек.

|| наз. слабавольнасць, ✂.

слабада, ✂, ж.

1. У Расіі да адмены прыгоннага права: вялікае сяло, жыхары якога не былі прыгоннымі.

2. Пасёлак ля горада; прыгарад (уст.).

|| памянш. слабодка, ✂.

|| прым. слабадскі, ✂.

слабаджанін, ✂, м.

Жыхар слабады.

|| ж. слабаджанка, ✂.

слабак, ✂, м. (разм. неадабр.).

Слабасільны, слабавольны або слабанервовы чалавек.

слабанервовы, ✂.

Са слабымі нервамі; занадта чуллівы.

|| наз. слабанервовасць, ✂.

слабасільны, ✂.

1. Са слабым здароўем, недастаткова дужы.

   • С. чалавек.

2. З невялікай магутнасцю (спец.).

   • С. матор.

|| наз. слабасілле, ✂.

слабасць, ✂, ж.

1. гл. слабы.

2. Недахоп фізічных сіл; недамаганне.

   • Ад слабасці цяжка стаяць на нагах.

3. Недастатковая цвёрдасць і паслядоўнасць у правядзенні чаго-н.

   • Тут ён праявіў с.

4. перан. Прывычка, схільнасць, ад якой няма жадання адмовіцца (разм.).

   • С. да азартных гульняў.
   • Оперны тэатр — мая с.

слабахарактарны, ✂.

Са слабым характарам, бязвольны.

• С. чалавек.

|| наз. слабахарактарнасць, ✂.