Verbum

прадзіва, ✂, н.

1. гл. прасці.

2. Тое, што спрадзена ці тое, што прыгатавана для прадзення.

прадзільны, ✂.

Прызначаны для прадзення.

• П. станок.

прадзільня, ✂, ж. (уст.).

Прадзільная фабрыка або майстэрня.

прадзільшчык, ✂, м.

Рабочы, заняты вырабам пражы.

|| ж. прадзільшчыца, ✂.

прадзімаць, ✂; незак.

1. гл. прадзьмуць.

2. Аб патоку паветра: дзьмуць наскрозь, абдзімаць з усіх бакоў.

   • Вецер прадзімае.

прадзіравіцца, ✂; зак. (разм.).

Зрабіцца дзіравым; знасіцца да дзірак.

• Кашуля прадзіравілася.

|| незак. прадзіраўлівацца, ✂.

прадзіравіць, ✂; зак. (разм.).

Зрабіць дзірку ў чым-н.; разарваць.

• П. лодку.
• П. штаны.

|| незак. прадзіраўліваць, ✂.

прадзьмухаць, ✂; зак.

Прачысціць струменем паветра.

• П. муштук.

|| незак. прадзьмухваць, ✂.

прадзьмуць, ✂; зак.

1. Тое, што і прадзьмухаць.

2. безас., каго-што. Праняць ветрам, выклікаўшы ахаладжэнне.

   • Яго прадзьмула (прастудзіўся).

|| незак. прадзімаць, ✂.

прадзяўбаць, ✂; зак.

Тое, што і прадзяўбці.

|| незак. прадзёўбваць, ✂.