Verbum

прадзяўбці, ✂; зак.

1. гл. дзяўбці.

2. Прабіць ударамі дзюбы.

3. Правесці які-н. час за дзяўбаннем.

|| незак. прадзёўбваць, ✂.

прадзяўбціся, ✂; зак.

Пра птушаня: прадзёўбшы шалупайку, выбрацца з яйца.

|| незак. прадзёўбвацца, ✂.

прадказальнік, ✂, м.

Чалавек, які прадказвае, прадбачыць што-н.

• Ён аказаўся добрым прадказальнікам.

|| ж. прадказальніца, ✂.

прадказанне, ✂, н.

1. гл. прадказаць.

2. Тое, што прадказана.

   • Збылося п.

прадказаць, ✂; зак.

Наперад сказаць, што будзе, што павінна адбыцца.

• Правільна п. надвор’е.

|| незак. прадказваць, ✂.

|| наз. прадказанне, ✂.

прадмесце, ✂, н.

Пасёлак, які размешчаны непадалёку ад горада, але не ўваходзіць у яго межы.

прадмет, ✂, м.

1. Канкрэтная матэрыяльная з’ява, рэч.

   • Адушаўлёны п.
   • Прадметы хатняга ўжытку.

2. чаго. Тое, на што накіравана думка, што складае яе змест або на што накіравана якое-н. дзеянне.

   • П. гаворкі.
   • П. даследавання.

3. Асобнае кола ведаў, якое ўтварае пэўную школьную дысцыпліну.

   • Добрыя адзнакі па ўсіх прадметах.
   • Прафілюючыя прадметы ў вышэйшай навучальнай установе.

|| прым. прадметны, ✂.

• П. паказальнік (у кнігах).
• Прадметная агітацыя (наглядная).

прадметнік, ✂, м. (разм.).

Настаўнік, спецыяліст па якому-н. пэўнаму вучэбнаму прадмету.

• Аб’яднанні прадметнікаў.

прадмова, ✂, ж.

Уводны артыкул да якога-н. твора.

• П. да манаграфіі.

прадонне, ✂, н.

Бяздонне, прорва.

• П. ў гарах.