Verbum

навакола, прысл.

1. прысл. Тое, што і навокал (у 1 знач.).

2. Тое, што і навокал (у 2 знач.).

наваколле, ✂, н.

1. Мясцовасць, якая прылягае, прымыкае да чаго-н.

   • Н. горада.
   • Вада затапіла ўсё н.

2. перан. Навакольнае асяроддзе.

   • Літаратурнае н.

навакольны, ✂.

1. Які знаходзіцца або жыве ў наваколлі; адбываецца навокал каго-, чаго-н.

   • Навакольная мясцовасць.
   • Навакольныя людзі.

2. навакольнае, -ага, н. Тое, што знаходзіцца навокал каго-, чаго-н.

   • Любавацца навакольным.

3. навакольныя, -ых, Людзі, якія акружаюць каго-н.

   • Абыякавы да навакольных.

наваксоўваць, ✂; незак.

Тое, што і ваксаваць.

навал, ✂, м.

1. гл. наваліць ​¹.

2. Куча чаго-н. наваленага.

   • Ліквідаваць н. трэсак.

3. Дакрананне корпусам борта да другога судна або прычала.

навала, ✂, ж.

1. Нашэсце ворага.

   • Адолець навалу.
   • Чорная н.

2. Стыхійная бяда, няшчасце.

   • Уцячы ад навалы.

3. Вялікая колькасць каго-, чаго-н.

   • Н. работы.

4. перан. Нешта цяжкае, непрыемнае, што навісае над чалавекам.

   • Н. безвыходнасці.

навалам, прысл.

1. Без парадку, кучай.

   • Ляжаць н.

2. Натоўпам, вялікай масай (разм.).

   • Лезці н.

3. У вялікай колькасці (разм.).

   • Грыбоў — н.

навалач, ✂, ж. (разм.).

1. Хмары, туман, смуга.

   • Не паспела распагодзіцца і зноў пайшла н.

2. Той, хто прыйшоў, з’явіўся аднекуль; не тутэйшы (груб.).

   • Н. з усяго свету.

3. зб. Зброд, варожыя людзі (пагард.).

   • Фашысцкая н.

4. перан. Тое, што і напасць.

   • Што ж гэта за н. такая!

навалачы, ✂; зак. (разм.).

1. Прыцягнуць, прывесці за некалькі прыёмаў у значнай колькасці або прывесці ў вялікай колькасці куды-н.

   • Н. галля.

2. пераважна безас. Зацягнуць, закрыць.

   • З захаду навалакло хмар.

|| незак. навалакаць, ✂.

навалачыся, ✂; зак. (разм.).

1. Прыйсці куды-н. у вялікай колькасці (пагард.).

   • Навалаклося народу ў хату.

2. Насунуўшыся, закрыць, засланіць сабою.

   • Навалакліся чорныя хмары.