Verbum

ігумен, ✂, м.

Настаяцель праваслаўнага манастыра.

|| прым. ігуменскі, ✂.

ігумення, ✂, ж.

Настаяцельніца праваслаўнага манастыра.

ідал, ✂, м.

1. Статуй, якому язычнікі пакланяліся як бажаству.

2. Нягоднік (разм. лаянк.).

   • Гэты і. высадзіў шыбу.

|| прым. ідальскі, ✂.

ідалапаклоннік, ✂, м.

Той, хто пакланяецца ідалам (у 1 знач.).

ідалапаклонства, ✂, н.

Пакланенне ідалам як рэлігійны культ.

|| прым. ідалапаклонніцкі, ✂.

ідыёма, ✂, ж.

У мовазнаўстве: выраз, сэнс якога не вызначаецца асобнымі значэннямі слоў, што ў яго ўваходзяць, напр. лынды біць.

|| прым. ідыяматычны, ✂.

ідыёт, ✂, м.

1. Разумова адсталы, недаразвіты ад нараджэння чалавек.

2. Дурань, тупіца (разм. лаянк.).

|| ж. ідыётка, ✂.

ідыёцкі, ✂.

1. Уласцівы ідыёту (у 1 знач.).

   • І. выраз твару.

2. Дурны, бязглузды (разм.).

   • Ідыёцкая думка прыйшла ў галаву.

ідыёцтва, ✂, н. (разм.).

Ідыёцкі (у 2 знач.) учынак.

ідылія, ✂, ж.

1. Невялікі літаратурны твор, у якім ідэалізавана паказваецца вясковы побыт на ўлонні прыроды.

2. перан. Мірнае, шчаслівае існаванне (іран.).

|| прым. ідылічны, ✂.